"หืม?" เธอเหลือบไปเห็นฮอลใหญ่ที่ตั้งอยู่กลางสนามใหญ่ มีเหล่าผู้คนกำลังหลั่งไหลกันเข้าไปในนั้น ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอจึงลองเดินตามหมู่คนเหล่านั้นเข้าไป
อะคัทสึกิ ฮารุกะ (赤月 ハルカ) เธอเป็นชาวญี่ปุ่นสัญชาติลูชธาเรีย (เกิดในประเทศนี้) เธออาศัยอยู่กับครอบครัวในชานเมืองของนครหลวงคาลิปต้าร์ วันนี้เป็นวันจัดงานเทศกาลศิลปะการต่อสู้ ซึ่งจะมีการแสดงต่างๆจากทั่วโลกเข้ามาเปิดบูธในงานนี้ ซึ่งสาวน้อยคนนี้เกิดในตระกูลที่เกี่ยวกับศิลปะการต่อสู้โดยใช้ดาบโดยตรง เธอจึงจำเป็นต้องมาที่งานพร้อมกับพ่อของเธอ ช่วงไหนที่ว่าง เธอก็จะมาเดินเล่นเป็นประจำ
ภายในฮอลขนาดใหญ่นั้น เป็นที่จัดการแสดงต่างๆในตอนเปิดงาน หลังจากพิธีเปิดแล้ว จะเปิดให้ใช้ได้ตามอัธยาศัย สามารถมาทำการประลองฝีมือกันได้ที่นี่ ซึ่งในขณะนี้กำลังเป็นการแข่งประลองดาบกันอยู่
"ว้าววววววว" ฮารุกะร้องขึ้นหลังจากได้เห็นการประลองดาบในนั้น
ฝ่ายหนึ่งนั้นเป็นชาวผิวสีตัวใหญ่ถือดาบเกรทซอร์ดที่มีใบมีดขนาดแทบจะเท่ากับตัวผู้ถือ ส่วนอีกฝ่ายถือดาบเคลย์มอร์ ซึ่งคาดว่าน่าจะเคลือบพลังเวทย์ไว้มากพอสมควร ถึงสามารถที่จะทำให้ดาบคงสภาพโดยไม่โดนแรงของเกรทซอร์ดเล่มนั้นเล่นงานจนแหลกเป็นชิ้นๆ
"ขอชมนะว่านายคงจะมีทริกเกอร์เยอะมาก ถึงสามารถเรียกพลังเวทย์มาเคลือบดาบได้เยอะขนาดนี้ แต่มันจะทนได้ซักแค่ไหนเชียว" ชายหนุ่มตัวใหญ่พูดขึ้นขณะฟันเข้าไปที่ดาบของฝ่ายตรงข้ามอย่างรุนแรงซ้ำไปซ้ำมา
"เป็นแบบนี้...ดูยังไงๆฝ่ายที่ถือเคลย์มอร์ก็เสียเปรียบอยู่ดีนี่นา" ฮารุกะบ่นพึมพำขึ้นมา
"เอาล่ะ รีบจบเรื่องนี้ซักที" ชายใหญ่ง้างดาบขึ้น เตรียมตัวที่จะฟาดดาบลงบนดาบเคลย์มอร์ของฝ่ายตรงข้าม
ฉับ
ดาบเคลย์มอร์ของฝ่ายตรงข้ามแหลกสลายไปอย่างรวดเร็ว
"จบแล้วงั้นเหรอเนี้ย....แย่จังเลย" สาวน้อยทำหน้าเศร้าใจ
"จบแล้วแฮะ เร็วจังเลย...." เสียงของใครบางคนดังขึ้น ทำให้ทุกคนที่อยู่ในฮอลหันไปหาต้นเสียง
เสียงนั้นมาจากเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่น่าจะยืนดูการต่อสู้อยู่ใกล้ๆอยู่นานแล้ว แต่พึ่งทำตัวให้เป็นจุดสนใจไปเมื่อตะกี้
"แกเป็นใครกัน....." ชายหนุ่มร่างใหญ่พูดขึ้น
"ฉันชื่อ เวย์เลอร์ เวอร์เวาร์ด ฉันเห็นฝีมือดาบของนายแล้วมันน่าสนใจดี ขอฉันสู้ด้วยได้มั้ย" ทุกคนในห้องเสียงดังขึ้น
เวอร์วาร์ด เป็นหนึ่งในตระกูลชนชั้นสูงซึ่งรับใช้ราชวงศ์ที่ปกครองลูชธาเลียมาอย่างยาวนาน เวอร์วาร์ดเป็นหนึ่งในตระกูลที่ขึ้นชื่อเรื่องการใช้เวทมนตร์ชั้นสูง แต่น่าแปลกใจที่เด็กหนุ่มคนนี้กลับมาประลองดาบเป็นหลักแทนที่จะใช้เวทมนตร์
"จะเป็นพวกชนชั้นสูงหรืออะไรก็ช่างเถอะ แต่ถ้าอยู่ในสนามรบมันก็เป็นคนเหมือนกันนั่นแหละ" ชายใหญ่พูดขึ้น
"แล้วจะรอช้าทำไม มาเริ่มกันเลยดีกว่า" เวย์เลอร์ชักดาบออกมาจากฝักทั้งสอง ซึ่งอยู่ทางเอวด้านซ้ายทั้งสองเล่ม น่าแปลกใจที่มันเป็นดาบไม้ รูปทรงดาบของมันเหมือนกับดาบคาตะนะไม่มีผิด
"ดาบไม้เรอะ?" ชายหนุ่มทำหน้างุนงง
"สิ่งที่เห็น ไม่ใช่สิ่งที่มันเป็นหรอก!" เด็กหนุ่มดึงพลังเวทย์จากรอบข้างมาเคลือบดาบทั้งสองไว้ ทำให้ดาบไม้คะตะนะทั้งสองเล่มเริ่มเปลี่ยนเป็นดาบของจริงขึ้นมา
"เดี๋ยวก่อนสิ รูปร่างแบบนั้น....มาสะมุเนะ กับ มุรามะสะนี่นา!!!" ฮารุกะตะโกนขึ้นมา
"มุรามะสะถูกสร้างโดยช่างตีดาบชื่อว่า “เซ็นโง มุรามาสะ” ที่ตีดาบขึ้นด้วยความเคียดแค้น ความริษยา และแรงอาฆาตลงไปจึงได้ชื่อว่าอาวุธของปีศาจ เป็นสัญลักษณ์ของความบ้าคลั่งและกระหายเลือด เป็นที่หวาดกลัวของทุกคน ส่วนมาสะมุเนะนั้นกลับต่างออกไป เพราะเป็นดาบที่สร้างเพื่อต้องการให้ผู้ใช้ดาบปกป้องตนเองจากอันตรายทั้งปวง และนอกจากนั้นยังทำให้ผู้ครอบครองมีจิตใจที่สงบพร้อมสู้รบอย่างสุขุม ไม่เพรี่ยงพร้ำได้ง่าย แต่...ทำไม ดาบทั้งสองชื่อดังของญี่ปุ่นแบบนั้นถึงไปอยู่ในมือของเขาได้ล่ะ..." เด็กสาวคิดสงสัย
"อย่าสงสัยไปเลยสาวน้อย....ฉันแค่ทำดาบไม้เลียบแบบดาบของจริง แล้วค่อยเคลือบเวทย์แล้วเปลี่ยนสะสารข้างในให้เป็นโลหะเท่านั้นแหละ ดาบของจริงยังอยู่ดี ไม่ไปไหนหรอก" ดูเหมือนเขาจะได้ยินที่เด็กสาวพูด จึงตะโกนบอกกลับไป
"การต่อสู้เริ่มขึ้นแล้ว อย่าหันไปมองทางอื่น!!" ชายหนุ่มคนนั้นฟาดดาบเข้ามาหาเวย์เลอร์ด้วยความเร็วสูง
ชิ้ง
เขายกดาบมาสะมุเนะที่ยู่ด้านซ้ายขึ้นมากันกาบของชายใหญ่ได้ทันอย่างฉิวเฉียด
"อึก! ทำไมมันไม่แตก ทั้งที่เป็นแค่ดาบไม้แปลงกายแท้ๆ!!" ชายใหญ่ตกตะลึงกับความแข็งแกร่งของดาบ
"ขอบอกไว้เลยว่าดาบไม้ของฉันไม่ได้เป็นแค่ดาบธรรมดาๆ....ดาบนี้น่ะ เป็นสื่อประกอบทางเวทย์ของฉันด้วย เพราะฉะนั้น เจ้านี่น่ะ จะมีพลังเวทย์ไหลเวียนอยู่ตลอดเวลา ทำให้มันแข็งเกินดาบไม้ธรรมดา หรืออาจแข็งกว่าดาบของนายอย่างไม่น่าเชื่อเลยล่ะ!!"
ชายใหญ่รีบดึงดาบและถอยห่างออกมา
"ตาฉันบ้างล่ะ!" เด็กหนุ่มวิ่งเข้ามาหาชายใหญ่ ถือดาบทั้งสองให้ใบมีดหันไปด้านเดียวกัน และกระโดดขึ้น.....
"แย่ล่ะ!" ชายใหญ่รีบนำดาบของตนขึ้นมาบังตนเองเอาไว้
"สำเร็จ!" เด็กหนุ่มหมุนตัวกลับลงมา แล้วพุ่งเข้าใส่ชายใหญ่อย่างรวดเร็ว
"ไม่นะ!" ชายหนุ่มคิดได้ว่าถ้าเอาดาบมาบังข้างหน้าคงไม่ทันแน่
"ฉันชนะแล้ว......" เขาใช้ดาบฟันเข้าไปที่ตัวของชายคนนั้น
วิ้ง
"อึก!" เกิดแสงสีขาวขึ้น ดาบทั้งสองปะทะกับอะไรบางอย่างก่อนที่จะถึงตัวของชายคนนั้น ก่อนที่เวย์เลอร์จะกระเด็นออกไปไกล
"ปฏิกิริยาต่อต้านของธาตุงั้นเหรอ!" ฮารุุกะตะโกนขึ้นอีกครั้ง
"ไม่นึกเลยว่าบาเรียร์ธาตุแสงที่ฉันกางไว้บางๆ มันจะสะท้อนกับดาบธาตุมืดของแกได้"
"ผิดแล้วล่ะ....." เด็กหนุ่มพยุงตัวขึ้น แล้วพูดขึ้นมา
"ดาบของฉันที่โดนบาเรียร์ไปน่ะ เป็นธาตุแสงต่างหาก!"
"อะไรนะ!"
"เวทย์ธาตุตรงข้ามน่ะ จะสะท้อนกันก็เป็นเรื่องปกติ แต่ดาบของฉันน่ะ เล่มหนึ่งเป็นธาตุแสง อีกเล่มเป็นธาตุมืด" เวย์เลอร์ตั้งท่าดาบไว้ แล้ววิ่งเข้าหาชายใหญ่ พร้อมที่จะพุ่งเข้าหาแบบเดิมอีกครั้ง
"เปล่าประโยชน์!!!" ชายใหญ่ตั้งดาบใหญ่ไว้ เพื่อป้องกันการโจมตีของเขา
"ลองคิดดูสิว่า ถ้าฉันใช้อาวุธธาตุตรงข้ามพร้อมกันจะเกิดอะไรขึ้น...."
"หรือว่า!!!" ชายใหญ่คิดขึ้นได้
"อาวุธธาตุตรงข้าม ถ้าใช้โจมตีพร้อมกันล่ะก็....มันจะเปลี่ยนจากธาตุต้นเป็นธาตุวอยด์(ว่างเปล่า)!" ดาบทั้งสองของเวย์เลอร์กำลังเข้าปะทะกับเกรทซอร์ดของชายใหญ่ ทำให้เกิดแสงสีขาวขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป
"และธาตุวอยด์น่ะ....มีคุณสมบัติหักล้างทุกธาตุ....ที่นี้ก็ขึ้นอยู่กับพลังเวทย์ที่แต่ะคนมีอยู่แล้วล่ะ...ว่าใครจะชนะ!!"
ตูม
ชายใหญ่กระเด็นออกไปชนกับขอบของเวที พร้อมกันกับที่ดาบของเขาหักเป็นสองท่อน
"สุดยอดดดดดดดด!!! เขาคนนั้นไม่ได้ใช้แค่ค่าของพลังเวทย์ในการต่อสู้อย่างเดียว แต่ใช้หลักของธาตุในการต่อสู้ด้วย สุดยอด สุดยอด สุดยอด!!!!!" สาวน้อยฮารุกะตะโกนขึ้นมา
❖❈❖
"ให้ตายสิ เหนื่อยเป็นบ้าเลย" หลังจากการประลอง เวย์เลอร์ก็ออกมาจากฮอล และนั่งพักตรงบันไดทางขึ้นฮอล
"นี่น้ำค่ะ" ฮารุกะเดินมา และนำน้ำให้กับเวย์เลอร์
"ขอบใจ" เวย์เลอร์เปิดขวดน้ำ แล้วดื่มน้ำเข้าไป
"พรูดดดดดดดดดดด" เวย์เลอร์พ่นน้ำที่ดื่มเข้าไปเมื่อกี้
"เดี๋ยวๆๆ เธอเป็นใครเนี่ย!" เวย์เลอร์หันมาหาฮารุกะ
"หนูชื่ออะคัทสึกิ ฮารุกะ อายุ13 ค่ะ!!" เธอแนะนำตัว
"อ๋อ เด็กคนที่ตะโกนเมื่อตอนฉันสู้นี่เอง....เดี๋ยวนะ เมื่อกี้เธอบอกว่าอะคัทสึกิงั้นเหรอ..." เวย์เลอร์ทำหน้าครุ่นคิด
"ใช่แล้วค่ะ พ่อของฉันเป็นเจ้าสำนักดาบอะคัทสึกิ ชื่อว่า...."
"อะคัทสึกิ ฮามุระ..." เวย์เลอร์พูดขึ้นมา
"เห แสดงว่ารู้จักกับพ่อของฉันสินะคะ!!"
"แหงล่ะ เขาเคยมาสอนวิชาดาบที่บ้านฉันบ่อยๆนี่นา"
"งี้นี่เอง ว่าแล้วว่าทำไมบางวันท่านพ่อชอบออกจากบ้านแล้วบอกว่า'ไปทำงาน'แล้วหายหน้าไปหลายวันเลย"
"ก็คงเป็นแบบนั้นแหละ....ว่าแต่ ลูกสาวบ้านอะคัทสึกิต้องการอะไรจากจอมเวทย์ดาบตระกูลเวอร์วาร์ดกันล่ะ?"
"จริงสิ ลืมเรื่องนั้นไปเลย" เด็กสาวทำท่าครุ่นคิด
"อยากจะขอเป็นลูกศิษย์หน่อยได้มั้ยค่ะ!"
"เอาจริงดิ!" เวย์เลอร์ทำหน้าหนักใจ
"พอเห็นทักษะการฟันฟันดาบของคุณแล้ว มันสุดยอดมากเลยค่ะ บางที...อาจจะยอดกว่าวิชาดาบของพ่อหนูก็ได้"
"เฮ้ยๆ ใครจะไปสู้เจ้าปิศาจดาบดำกระหายเลือดนั่นได้กันเล่า!"
"แต่ว่านะ ยังไงก็อยากเป็นศิษญ์ของคุณอยู่ดีล่ะ!!!"
"พอเลยๆ กลับไปรำดาบกับพ่อของเธอเลย ยังไงซะ ฉันก็เรียนดาบมาจากพ่อของเธอเหมือนกัน ฝีมือมันก็ไม่ต่างกันหรอก"
"แต่ว่านะ...วิชาดาบของอะคัทสึกิน่ะ ไม่มีเรื่องเกี่ยวกับเวทมนตร์เลยนะ...แล้วก็ ท่านพ่อก็ไม่สอนวิชาดาบให้ด้วยอ่ะ" เด็กสาวทำหน้าตาสะอึกสะอื้น
'ฉิบหายละ' เวย์เลอร์คิดในใจ
"เอาเถอะ ถึงฉันจะยอมให้เธอเป็นศิษย์ แต่พ่อของเธอจะยอมมั้ยล่ะ"
"ตระกูลเราให้สิทธิเสรีในการหาการศึกษาอย่างเสรีอยู่แล้วล่ะ.....แล้วหนู่ก็ไปขออณุญาตพ่อมาแล้วด้วย"
"นี่ไปเตรียมการมาก่อนแล้วเรอะ!!!!" เวย์เลอร์รู้สึกหนักใจ
"ได้สินะคะ...." ฮารุกะทำหน้าตาเจ้าเล่ห์
"ฮึ้ยยย...."
"เข้าใจแล้ว.....ถ้าพร้อมเมื่อไหร่ก็มาที่บ้านฉันได้เลย..." หลังจากที่พูดออกไปแล้ว มันก็ทำให้เขารู้สึกเหนื่อยใจ
"เอาล่ะ! งั้นต่อไปนี้หนูจะเรียกคุณว่าเซ็นเซย์(先生 อาจารย์)ก็แล้วกันนะ!"
"เอาจริงดิ!"
END ตอนที่ 1
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น